KINALI KUZU

     İlk okullar yaz tatiline girmiştir. Mithat ile Nihat, Babasını kapıda iki kuzu ile görünce şaşırırlar, merak ederler. Kimindir bu kuzular? Baba amacını açıklar: Yaz boyu bu kuzulara bakılacak beslenecek büyüyüp birer koç olacaklar ve son baharda kesilip kış için kavurma yapılacaktır.
     Hemen evin bahçesine bir küçük ağıl yapılır. Çocuklar kuzuları her gün tren yolu kenarındaki çayırlarda otlatırlar. Kuzular çocuklara, çocuklar kuzulara gün geçtikçe daha çok alışır ve arkadaş olurlar.İyi bakım ve beslenme ile iki ay içerisinde kuzular birer koç olur. Üçüncü ayın sonunda kavurma hazırlıkları başlar ve kasap eve çağrılır.
     Mithat ile Nihat besleyip büyüttükleri kuzuların kesilecek olmasına çok üzülürler ve Kasap eve gelince onlar olacakları görmemek için yine her gün yaptıkları gibi tren yoluna giderler.
     Akşam üzeri iki kardeş eve döndüklerinde, bahçede pişirilen kavurma etin kokusu sokağa kadar yayılmıştır ama Mithat ile Nihat’I güzel bir süpriz beklemektedir…

HASRET

     Ahmet henüz daha beşikteyken annesini kaybetmiştir. Onu köydeki ninesi ile dedesi büyütmüştür. Babası yıllardır gurbette inşaatlarda işçilik yapmaktadır. Ahmet ilkokul son sınıfına geçmiştir. Yaz tatilinde ninesinin hazırladığı börekleri tren israsyonunda, tren lokomotifine su almak için durduğunda yolculara satarak evin geçimine katkı sağlamaktadır. Kendisi gibi iki arkadaşı daha vardır. Onlar da ayran ve su satmaktadırlar. Ahmet babasını çok özlemektedir, mektubu dahi gelmez olmuştur. Her gelen posta treninden babasından haber bekler.
     Bir gün trende börek satarken trenin hareket ettiğinin farkına geç varır. Koşarak vagon kapısına geldiğinde tren hızlanmaktadır. Atlayıp atlamamakta bir an tereddüt eder ve börek sepetini koluna geçirerek aşağıya atlar. Kapı Ahmet’e çarpar ve ahmet yerde yuvarlanır. Ahmet’in başı yarılmış, kıvırcık siyah saçları arasından süzülen kanlar yüzüne doğru akmaktadır,ayağı kırılmıştır…
     Ahmet’i bir sonraki trenle hastaneye götürmek için beklenir. Gelecek olan trende Ahmet’in hasretle beklediği babası da vardır…

VURGUN

     Marmaris'i ve güzelliklerini anlatan, turizm başlamadan önceki 1950'li yıllarda halkın başlıca geçim kaynağı olan süngercilik ve sünger dalgıçlığının öyküsüdür.
    O günün kısıtlı olanaklarıyla, Vurgun yeme pahasına denize açılan süngercilerin aylar süren dalgıçlık serüvenlerinin ve onların dönüşünü endişeyle bekleyen ailelerinin yaşamını anlatır.
    Sünger uğruna genç yaşlarında vurgun yiyerek yaşamlarını kaybeden ya da felçli kalan dalgıçların isimlerinin yer aldığı tarihi bir belgesel niteliğindeki bu öykü, gerçek bir yaşamın öyküsüdür.

AH ŞU FARELER

     Yıl 1952. Sümerbank fabrikasında işçi olan baba üç oğlan çocuğunu sünnet ettirecektir. Tecde köyündeki toprak damlı evde sünnet düğünü hazırlıkları başlamıştır. Hazırlığa kerpiç evin duvarlarını perdahlamakla başlanır.(Beyza toprak bulamacıyla yapılan badana) Hanımların usta elleriyle yaptıkları perdah sonrası tüm ev bembeyaz olmuş ve mis gibi bir perdah kokusu etrafı sarmıştır. Sünnet çocuklarının yataklarının hazırlanması, sünnet giysilerinin el makinasında dikilmesi, vereilecek düğün yemeği için erzaklarının hazırlanması derken tüm hazırlıkar tamamlanır ve düğün günü gelir.
    Davulcu Şaban Dayı sabahtan başlamıştır davul çalmaya. Köyün berberi sünnet çantasıyla sokakta görüldüğünde sünnet çocukları Nihat,Suat ve Fırat korkularından  kaçışırlar.Sünnet şapkaları havalarda uçuşur. Çok geçmeden yakalanan çocuklar sıra ile kirvelerinin kucağına oturtulur ve sünnet edilirler.Sünnetcinin ustura ve diğer malzemelerinin bulunduğu tepsi davetliler arasında dolaştırılarak berbere bahşiş toplanır.
    Köyün geleneğine göre sünnet çocuklarının yastık başlarına birer iri elma konulur. Düğün yemeğinden sonra, geçmiş olsun diyerek çocukları ziyaret eden davetliler, bu elmalara demir paraları sokarak ayrılırlar. (O zamanlar kağıt para çok kıymetlidir.Kuruşlar elmaya takılır) Ziyaretciler çoğaldıkca elma üzerindeki paralarda artmakta birer dikenli kirpi gibi görünmektedir.
   Düğünden üç gün sonra elmalara takılı paralar çıkartılarak çocukların mendillerine konulmuş ve çocuklar da paralarını yüklükteki yatakların arasına saklamıştır.Aradan zaman geçer düğün masraflarının taksidini ödemekte zorlanan baba, annenin de ısrarıyla, çocukların sünnet paralarını sakladıkları yerden alarak harcamak zorunda kalır. Bir gün çocuklar paralarını kontrol etmek isterler ve yerlerinde bulamayınca telaşlanarak bağrışırlar. Anne içeri girer çocukların durumunu görünce "Ah şu fareler, ah şu fareler. Görüyor musunuz yaptıklarını? Çocuklarımın para mendillerini götürmüşler" der. Çocuklar buna inanmıştır. Eve fak (fare kapanı) konur,paralarının geri gelmesi beklenir...